به حاجت رود، ننگ باشد بسی

به خودخواهی ام ضربتی خورد سخت

بنالیدم از نابکاری بخت

که چون من کسی نزد چون او کسی

مرا گر همی راند با ضجرتی

از آن به که بنواخت بی منتی

گرم دور می کرد بودم به آن