از آن به که بنواخت بی منتی

که چون من کسی نزد چون او کسی

به حاجت رود، ننگ باشد بسی

مرا گر همی راند با ضجرتی

گرم دور می کرد بودم به آن

که کامم روا کرد و منت نهان

نیارستم این غم ز دل بردنا