نیارستم این غم ز دل بردنا

از آن به که بنواخت بی منتی

گرم دور می کرد بودم به آن

که کامم روا کرد و منت نهان

چنان ناخوشی را فرو خوردنا

شد احسان او لجه بی کران

که خودخواهیم غرق گشت اندر آن