چنان ناخوشی را فرو خوردنا

گرم دور می کرد بودم به آن

که کامم روا کرد و منت نهان

نیارستم این غم ز دل بردنا

شد احسان او لجه بی کران

که خودخواهیم غرق گشت اندر آن

پی رستن از آن غریونده زو