کز اندیشه ات روزنی یافتم

ز ایران سوی غرب پوینده اند

شما را در آن ملک جوینده اند

سخن گسترا موی بشکافتم

« درینک وتر» کت چشمه زندگی

بجوشد زلب گاه گویندگی

همی بوی مهر آید از روی تو