بناگه در خانه دل زدند

کمانی و تیری به چنگ اندرش

شبی بود طوفنده و پر درخش

سیاهی و برف اندر آفاق پخش

به دیوانگی راه عاقل زدند

دل از جای برجست و در برگشاد

همانگه « اریس» اندر آن پرگشاد