به دیوانگی راه عاقل زدند

شبی بود طوفنده و پر درخش

سیاهی و برف اندر آفاق پخش

بناگه در خانه دل زدند

دل از جای برجست و در برگشاد

همانگه « اریس» اندر آن پرگشاد

دو بال از تف برف گشته دژم