چو باشد دل شاعری سوخته

که دست « اریس » اندر آن مهر کشت

ز قلب کسان قلب شاعر جداست

دل شاعر آماج سهم خداست

جهان گردد از شعرش افروخته

به دل برق سوزنده دارم چه باک

اگرگفته من بود سوزناک