خیال رخش به چرخ گذر کرد و انجمش

حسین آنکه حق ستود به فضل و تکرمش

حسین آنکه داد حق به گیتی تقدمش

فزود آبروی دین ، ز خاک تیممش

ستادند پیش او، چو آئینه دارها

خوش آندم که بگذربم ز شادی به کوی او

بریم از سر نیاز دل و جان به سوی او