ستادند پیش او، چو آئینه دارها

حسین آنکه داد حق به گیتی تقدمش

فزود آبروی دین ، ز خاک تیممش

خیال رخش به چرخ گذر کرد و انجمش

خوش آندم که بگذربم ز شادی به کوی او

بریم از سر نیاز دل و جان به سوی او

کنون از مزار طوس بجوئیم بوی او