کام جان پر شکر از شعر چو قند تو بود

ای دم گرم تو آتش زده در ناکس و کس

« نه من خام طمع عشق تو می ورزم و بس

که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست »

بیت معمور ادب ، طبع بلند تو بود

زنده ، جان بشر از حکمت و پند تو بود

سعدیا! گردن جان ها به کمند تو بود