سعدیا! گردن جان ها به کمند تو بود

کام جان پر شکر از شعر چو قند تو بود

بیت معمور ادب ، طبع بلند تو بود

زنده ، جان بشر از حکمت و پند تو بود

« من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود

سر و جان را نتوان گفت که مقداری هست »

راستی دفتر سعدی به گلستان ماند