سر و جان را نتوان گفت که مقداری هست »

زنده ، جان بشر از حکمت و پند تو بود

سعدیا! گردن جان ها به کمند تو بود

« من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود

راستی دفتر سعدی به گلستان ماند

طیباتش به گل و لاله و ریحان ماند

اوست پیغمبر و آن نامه به فرقان ماند