آخر شب این دو بدبخت نژند

خورده مسکین پاره های سنگ و ضربت های چوب

استخوان خشک هم یخ بسته زیر خاکروب

آن یتیم بی پدر هم پرسه کرده تا غروب

زیر دیواری به یکدیگر رسند

هر دو محروم از سعادت ، هر دو محکوم فنا

پیش طوفان طبیعت ، پرکاهی بی بها