قطره کم تر زن ، تو آب افشانی و او خون گریست

دوش بر خاک مزارش خیمه زد ابر بهار

خواست تا در هجرش از چشم « بهار» افزون گریست

خنده ای دندان نما زد برق و گفتا کای حسود

رشوه دادیمش ز عمر، ار مردنش دادی امان

ور پذیرفتی فدا، پیشش فدا کردیم جان

قرن ها بگذشت تا آمد ذهاوی در وجود