ور پذیرفتی فدا، پیشش فدا کردیم جان

خنده ای دندان نما زد برق و گفتا کای حسود

قطره کم تر زن ، تو آب افشانی و او خون گریست

رشوه دادیمش ز عمر، ار مردنش دادی امان

قرن ها بگذشت تا آمد ذهاوی در وجود

نیز چون او باز نارد قرن ها، دور زمان

گر به مرگش صبر بنمائیم از بیچارگیست