نیز چون او باز نارد قرن ها، دور زمان

رشوه دادیمش ز عمر، ار مردنش دادی امان

ور پذیرفتی فدا، پیشش فدا کردیم جان

قرن ها بگذشت تا آمد ذهاوی در وجود

گر به مرگش صبر بنمائیم از بیچارگیست

وان به واقع یاس و نومیدی است نی صبر و توان

دل بسوزد در فراقش دیده گرید در غمش