ییشواز آید شوم از دیدنش دلشاد من

خشک پش درد، ماندی در دل از داغ غمش

گر خود از شعر ترش در سینه مرهم نیستی

گفتم از ری رخت بربندم سوی بغداد من

جای سازم در وثاقش ، طرف بندم از رخش

بهره ها برگیرم از دیدار آن استاد من

دیدنم را سر کند از دل مبارکباد، او