زندگانی یک دمست آن هم دمادم بگذرد

غم مخور ای دل که خوب و زشت عالم بگذرد

سور و ماتم هر دو بر فرزند آدم بگذرد

آنچه بگذشته است ، وهم است آنچه آینده است وهم

زندگی گر بهر این ده روز ناچیز است و بس

به که انسان زود از این مطموره غم بگذرد

ور کمالی هست نفس آدمی را در قفا