بنده یاسای او گشتند شاهان زمن

خون آن را ریخت کو یاسای دیگرگون گرفت

بود حجام طبیعت ، زان بیامد خون گرفت

سیل خون کشتگانش بیشی از جیحون گرفت

وز در تبریز ملک آراست تا حد پکن

شد چرا خوارزمشاه از وی گریزان، ای دریغ

با چنان لشکر که بودش زیر فرمان ، ای دریغ