وز در تبریز ملک آراست تا حد پکن

بود حجام طبیعت ، زان بیامد خون گرفت

سیل خون کشتگانش بیشی از جیحون گرفت

بنده یاسای او گشتند شاهان زمن

شد چرا خوارزمشاه از وی گریزان، ای دریغ

با چنان لشکر که بودش زیر فرمان ، ای دریغ

ماند بی سردار از این معنی خراسان ، ای دریغ