به گمانش که ره سوی عدم است

می رود خلق سوی زیبایی

زاد ره ، همت و شکیبایی

آن که را همت و شکیب کم است

هرکه را نیست ذوق و طاقت و هوش

نیمه ره می کشد ز درد خروش

دوست دارد قبای رنگین تر