مگیر آشفته می گویم که دل بی تو پریشانست

که این سو عاشقان باری چو عود کهنه می سوزد

وان معشوق نادرتر کز او آتش فروزانست

خداوندا به احسانت به حق نور تابانت

تو مستان را نمی گیری پریشان را نمی گیری

خنک آن را که می گیری که جانم مست ایشانست

اگر گیری ور اندازی چه غم داری چه کم داری