اگر گیری ور اندازی چه غم داری چه کم داری

مگیر آشفته می گویم که دل بی تو پریشانست

تو مستان را نمی گیری پریشان را نمی گیری

خنک آن را که می گیری که جانم مست ایشانست

که عاشق چون گیا این جا بیابان در بیابانست

بخندد چشم مریخش مرا گوید نمی ترسی

نگارا بوی خون آید اگر مریخ خندانست