کان که دوش از اجل نجاتم داد

که تو فردا منه به مجلس گام

گفتم آن قوم راکه این نه رواست

مردن و زیستن به دست خداست

دیگری را به جای من بنهاد

هم تواند که در درون سرا

بسپارد به کام مرگ مرا