بس که بیگاه می پرم از خواب

سوزد از تاب تب هماره تنم

گونی از آتش است پیرهنم

دهدم دردسر مدام عذاب

چشم انداز من زگوشه بام

ناف شهر ری است و شارع عام

های وهو یی که اندرین ماوی است