دست ظالم چرا نبندی تو

خود تو دانی که این گروه فقیر

من و چون من هزار خیل ، اسیر

این همه ظلم چون پسندی تو

زن و مردی که نان به خلق دهند

هرچه آید به کف به سفره نهند

روزتا شب به خوف وبیم چرا؟