بدان ماند که آن جان نگارست

منم سوزان در آتش های نو نو

مرا با یارکان اکنون چه کارست

همی نالد درون از بی قراری

چو از یاری تو را جان خسته گردد

نمی داند که اندر جانش خارست

تو در جویی و خارت می خراشد