چو از یاری تو را جان خسته گردد

مرا با یارکان اکنون چه کارست

همی نالد درون از بی قراری

بدان ماند که آن جان نگارست

نمی داند که اندر جانش خارست

تو در جویی و خارت می خراشد

نمی دانی که خاری در سرا رست