نمی داند که اندر جانش خارست

همی نالد درون از بی قراری

بدان ماند که آن جان نگارست

چو از یاری تو را جان خسته گردد

تو در جویی و خارت می خراشد

نمی دانی که خاری در سرا رست

گریزان شو از آن خار و به گل رو