پس چندی ، از انحصارکسی

برسیدیم تا به خانه خویش

لب چو از قند یار بوسه گشاد

تلخی این سفر برفت از یاد

آمد و خواست عذر رفته بسی

گشت خستو که آن پلید نژاد

زر ما برده از ره بیداد