گفتش ای خواجه اندربن ماوی

با ندیمی از آن خویش بگفت

چون بخواند خروس صبح ای یار

خیز و ما را ز خواب کن بیدار

صبح خوانی دگر نماند بجا

سر بریدی خروسکان را باز

مرغ سرکنده کی کند آواز