ز رسوایی به بحر دل رود باز

که در فکر آنچ آید چارتویست

چو ز اندیشه به گفت آید چه گویم

که خانه کنده و رسوای کویست

که دل بحرست و گفتن ها چو جویست

خزینه دار گوهر بحر بدخوست

که آب جو و چه تن جامه شویست