که چون تو دلبر چراکنی سر به ذلت و خواری

ای دلبر، جان پرور

طی شد عمرم در آرزویت

روزم باشد چو تار مویت

خدا نماید ز دیدۀ بد تو را نگهداری

آه نگارا نگارا مده دل خدا را به حرف کسی

وای که گل را زیانی نباشد ز خار و خسی