آن سیاه مهیب شرربار

در بر گوسفندان ، شبی تار

بودم افتاده من ، زرد و بیمار

تو نبودی مگر آن هیولا

که کشیدم ز بیم تو فریاد ؟

دم ، که لبخنده های بهاران

بود با سبزه ی جویباران