دم ، که لبخنده های بهاران

تو نبودی مگر آن هیولا

آن سیاه مهیب شرربار

که کشیدم ز بیم تو فریاد ؟

بود با سبزه ی جویباران

از بر پرتو ماه تابان

در بن صخره ی کوهساران