باد سردی دمید از بر کوه

بر سر کوه نوبن نشسته

دیده از سوز دل خواب رفته

دل ز غوغای دو دیده رسته

گفت با من که : ای طفل محزون

از چه از خانه ی خود جدایی ؟

چیست گمگشته ی تو در این جا ؟