هر که را غم فزون ، گفته افزون

افسانه : بس کن ازپرسش ای سوخته دل

بس که گفتی دلم ساختی خون

باورم شد که از غصه مستی

عاشقا ! تو مرا می شناسی

از دل بی هیاهو نهفته

من یک آواره ی آسمانم