عاشقا ! تو مرا می شناسی

بس که گفتی دلم ساختی خون

باورم شد که از غصه مستی

هر که را غم فزون ، گفته افزون

از دل بی هیاهو نهفته

من یک آواره ی آسمانم

وز زمان و زمین بازمانده