از دل بی هیاهو نهفته

باورم شد که از غصه مستی

هر که را غم فزون ، گفته افزون

عاشقا ! تو مرا می شناسی

من یک آواره ی آسمانم

وز زمان و زمین بازمانده

هر چه هستم ، بر عاشقانم