چه در آن کوهها داشت می ساخت

صورت مردگان جهانم

یک دمم که چو برقی سر اید

قطره ی گرم چشمی ترم من

دست مردم ، بیالوده در گل ؟

لیک افسوس ! از آن لحظه دیگر

سکنین را نشد هیچ حاصل