پر ز حیرانی و ناگواری

که همه فصل ها هست تیره

از گشته چو یاد آورم من

چشم بیند ، ولی خیره خیره

ناشناسی دلم برد و گم شد

من پی دل کنون بی قرارم

لیکن از مستی باده ی دوش