وز گذشته میاور دگر یاد

بنگرم بر بساط بهاران

افسانه : حالیا تو بیا و رها کن

اول و آخر زندگانی

که بدین ها نیرزد جهانی

که زبون دل خودشوی تو

عاشق : لیک افسوس ! چون مارم این درد