تا دم صبح می سوخت آتش

کوه ها ، پهلوانان خودسر

سر برافراشته روی در هم

گله ی ما ، همه رفته از پیش

باد ، فرسوده ، می رفت و می خواند

مثل اینکه ، در آن دره ی تنگ

عده ای رفته ، یک عده می ماند