خاکش ، از مشت خاکستر من

آه ، افسانه ! در من بهشتی است

همچو ویرانه ای در بر من

آبش از چشمه ی چشم غمناک

تا نبینی به صورت خموشم

من بسی دیده ام صبح روشن

گل به لبخند و جنگل سترده