درههم فتاد دندانه ی کوه

چون یکی داغ دل دیده محراب

ناله ای را نهان گوش می شد

شکل دیوار ، سنگین و خاموش

سیل برداشت ناگاه فریاد

فاخته کرد گم آشیانه

ماند توکا به ویرانه آباد