رفت از یادش اندیشه ی جفت

سیل برداشت ناگاه فریاد

فاخته کرد گم آشیانه

ماند توکا به ویرانه آباد

که تواند مرا دوست دارد

وندر آن بهره ی خود نجوید ؟

هرکس از بهر خود در تکاپوست