می کند از پرتو من زندگی

ابر ، زمن حامل سرمایه شد

باغ ، ز من صاحب پیرایه شد

گل ، به همه رنگ و برازندگی

در بن این پرده ی نیلوفری

کیست کند با چو منی همسری ؟

زین نمط آن مست شده از غرور