کیست کند با چو منی همسری ؟

گل ، به همه رنگ و برازندگی

می کند از پرتو من زندگی

در بن این پرده ی نیلوفری

زین نمط آن مست شده از غرور

رفت و ز مبدا چو کمی گشت دور

دید یکی بحر خروشنده ای