کورسویی ست ز یک مرده چراغ.

یاد آورده به دل، خوابیده. پاک و پاک سوزد آنجا «کله سی»

بوی از پیه می آید به دماغ.

در دل در هم و بر هم شده، مه

هست جولان پشه،

هست پرواز ضعیف شبتاب.

چه شب موذیی و طولانی!